چند روزی است که کتاب سفرنامه آمریکا ی جلال آل احمد را می خوانم. شرح حال جلال است در سفر دوماهه ای که در تابستان سال ۱۳۴۴ به دعوت دانشگاه هارواد به این کشور داشته. نثری بی نظیر و جملاتی که کوتاه و مسلسل وار و مثل شلاق توی ذهن خواب و کند من که سالهاست با نثر رسمی خشک بی خاصیت دم خور شده، می کوبد. سادگی و روراستی جلال با خودش و دنیا و خواننده اش چنان سرخوش و مستم کرد ضمن خواندن که مداد برداشتم و گله به گله کتاب حاشیه نوشتم و خیلی جاها فقط نوشتم: ای ول.
از این که بگذریم، خواندن این کتاب بهم فهماند که از آمریکا هیچ چیز نمی دانم و باید هرچه را بهم یادداده اند را بریزم دور و از نو این کشور را بشناسم. بشناسم. بشناسم.
تاکید کردم سه دفعه تا یادم باشد.
برای من خیلی جالب بود شاید برای شما هم جالب باشد که جلال زبان انگلیسی اش خیلی ضعیف بوده،سیگار کمل (به قول خودش کامل) می کشیده (البته در آمریکا) ویسکی، ودکا و سایر اشربه را دوست داشته و بابتش خرج می کرده. پا می داده در بلاد غربت با جنس لطیف هم دم خور می شده و ... وسواس عجیبی در نوشتن تمام مخارجش داشته. به شستن لباس هاش خیلی دقت می کرده. و آدم ها هر طور که خودش درک می کرده می شناخته. نکته دیگر این که در سال ۱۳۴۴ با ۵۰۰ دلار می شده دو ماه در آمریکا زندگی کرد. البته به سبک جلال.
خواندن این کتاب خالی از لطف نیست و آن را توصیه می کنم به همه.
پ.ن: می خواهم سفر کنم شاید ارمنستان، شاید قبرس. اگر این اجاره خانه لعنتی بگذارد. چهار ماه دیگر سر رسید خانه است و خدا می داند چقدر دیگر باید بسلفم تا بتوانم آپارتمان ۶۵ متری ام را برای یک سال دیگر نگه دارم.
